hun zoon Henri Voskuil Hun tweede zoon Paul was tot hun grote verdriet in 1943 op driejarige leeftijd door ziekte overleden. Het gezin woonde sinds 1940 in het dorp Geldermalsen in de Betuwe, waar Jan Voskuil werkzaam was als chemisch ingenieur bij de keramische industrie.

Begin september 1944 werd Jan Voskuil door de lokale Ondergrondse ingelicht dat hij zo snel mogelijk moest vluchten, omdat de Duitsers op het punt stonden hem te arresteren om hem als gijzelaar te gebruiken. Jan en Bertje besloten om onmiddellijk met Henri per trein naar Oosterbeek te reizen en daar onder te duiken bij de familie Van Medenbach de Rooij, de ouders van Bertje.
Die woonden in het centrum van het dorp in een groot huis aan de Annastraat (nummer 5), vlak bij de Utrechtseweg. Bij aankomst stelde de oude heer Van Medenbach voor dat ze voorlopig maar op de Annastraat moesten blijven en niet verder moesten vluchten. De Duitsers waren aan het terugtrekken en de wegen waren vol met verkeer richting Duitsland. Hij was ervan overtuigd 'dat de oorlog toch spoedig voorbij zou Zijn en dat er in het rustige Oosterbeek zeker niets zou gebeuren. Op 17 september 1944 en de daaropvolgende dapen zou deze voorspelling op dramatische wijze worden gelogenstraft.

Zondagochtend 17 september

Het was prachtig weer. Plotseling werd de rust In het dorp verstoord door grote aantallen Geallieerde vliegtuigen, die bombardementen en beschietingen uitvoerden op verschillende plaatsen in en om Arnhem. Onder andere de Arnhemse kazernes en de Psychiatrische inrichting in Wolfheze werden zwaar getroffen. Bertie keek tijdens de beschietingen uit het raam en zag jachtvliegtuigen laag overvliegen. Die vuurden met hun boordwapens en door het gebruik van lichtspoormunitie leek het volgens
Bertie net alsof ze twee brandende lantarens onder de vleugels hadden hangen. Omdat in Oosterbeek het gerucht ging dat de Duitse Generalfeldmarschall Walter Model zijn hoofdkwartier in Hotel de Tafelberg had, ging Jan Voskuil er van uit dat dit hotel ook een doel voor bombardementen zou zijn. Hij had geprobeerd in de buurt van de Tafelberg te komen, maar werd overal terugge-
 daarop verschenen nieuwe golven vliegtuigen waaruit honderden gekleurde parachutes kwamen. De mensen op straat schreeuwden, lachten en klapten van vreugde. Dit was de bevrijding! Later op de middag hoorde Jan Voskuil dat de Britten al bij de Oude Kerk in het Benedendorp van Oosterbeek waren. Ze waren op weg naar de verkeersbrug in Arnhem. Jan liep naar de Utrechtseweg om te kijken of daar al Britse soldaten waren gearriveerd. Dat was niet het geval, maar wel zag hij dat er vrachtwagens uit de richtin Arnhem kwamen. Tot zijn afgrijzen zag gij dat het konvooi bestond uit wagens die waren volgeladen met zwaarbewapende Duitse soldaten in camouflage-uniformen. Op het kruispunt bij Hotel Schoonoord gingen ze rechtsaf de Stationsweg in, in de richting van Station Oosterbeek-Hoog. Dit deel van Oosterbeek was dus nog niet vrij