Op zondag 28 juli 2019 bezochten we het Nationaal Ereveld Loenen. Zeer indrukwekkend. Een gids van de Nederlandse
Oorlogsgravenstichting gaf een rondleiding langs de graven.Nationaal Ereveld Loenen is een erebegraafplaats gelegen in
Loenen nabij Apeldoorn, die op 21 maart 1949 in gebruik werd genomen en op 18 oktober 1949 door prinses Wilhelmina
officieel werd geopend. Er liggen bijna 4000 Nederlandse oorlogsslachtoffers. Het zijn burgers die zich hebben verzet
tegen de bezetter of omgekomen zijn tijdens gevechtshandelingen. Op het ereveld vindt men naast de graven van
gesneuvelde militairen uit de Tweede Wereldoorlog vooral ook de graven van verzetsmensen, dwangarbeiders, joden,
krijgsgevangenen, onderduikers en slachtoffers uit het voormalig Nederlands-Indië. En sinds de jaren '80 vormt het ereveld
niet alleen de laatste rustplaats voor slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog. Ook militairen en burgers die omgekomen
zijn tijdens humanitaire en vredesmissies worden er (her)begraven.

De ingang van Ereveld Loenen vormt het begin van een plek van herinnering en bezinning. Via de toegang betreedt u het nationale ereveld, waar Nederlandse oorlogsslachtoffers worden herdacht. Bezoekers wordt gevraagd de rust en waardigheid van het terrein te respecteren. Vanaf de ingang geven de paden toegang tot de graven, gedenkplaatsen en informatievoorzieningen op het ereveld.

Mijn vrouw print via het informatiepaneel van Ereveld Loenen een route uit voor een wandeling over het ereveld. Zo kan zij de looproute gemakkelijk volgen en onderweg stilstaan bij de verschillende graven en herdenkingsplekken.

Gerard Joseph Badrian 1905-1944

De asbus van de Duits-Joodse verzetsstrijder Gerhard Joseph Badrian is bijgezet op het Nederlands Ereveld Loenen.

Over Gerhard Badrian

• Wie: Gerhard Joseph Badrian (1905–1944) was een kunstfotograaf en een held van het Nederlandse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog.

• Verzet: Hij speelde een belangrijke rol bij de Persoonsbewijzencentrale (PBC) en vervalste persoonsbewijzen om mensen te redden.

• Overlijden: Hij werd op 30 juni 1944 in Amsterdam neergeschoten door de nazi's en is 38 jaar oud geworden. Zijn lichaam werd toen door de bezetter gecremeerd.

• Ereveld: Zijn urn is na de oorlog overgebracht en bijgezet op het Nationaal Ereveld Loenen in de gemeente Apeldoorn.

Bastiaan Jan Ader

In 1946 onder grote belangstelling herbegraven op de begraafplaats ‘Tussen de Bergen’ in Roermond. Bouman ligt nu begraven op het Nederlandse ereveld in Loenen, vak E grafnummer 55. Zijn weduwe ontving op 10 augustus 1953 postuum het ridderschap in de Militaire Willemsorde 4 klasse uit handen van koningin Juliana. Naar Bouman is in Roermond een straat genoemd.
Bronnen: J. Keltjens e.a., Arcen ’n dorp in oorlogstijd (Arcen 1986) 54-57; A.P.M.
Cammaert, Het verborgen front. Een geschiedenis van de georganiseerde
illegaliteit in de provincie Limburg tijdens de Tweede
Wereldoorlog (Leeuwarden/Mechelen 1994)

Van der Meer trok zich een maand later terug en werd opgevolgd door G. Wagenaar, een van de landelijke voormannen van
de Militaire Commissie (M.C.), de verzetsorganisatie van de Communistische Partij van Nederland (C.P.N.).
Bij de April-Mei stakingen in 1943, die spontaan uitbraken naar aanleiding van de bekendmaking van de Duitse generaal
Christiansen dat alle voormalige soldaten van het Nederlandse leger onmiddellijk weer in krijgsgevangenschap moesten
gaan, riep Thijssen op tot een boycot van de maatregel en het plegen van sabotage. Hij stelde Londen via zijn eigen zender
als eerste op de hoogte van de stakingen en van zijn voorgenomen acties.
De R.V.V. voerde gedurende 1943 en 1944 liquidaties uit, deed overvallen op distributiekantoren en bevolkingsregisters en
verrichtte sabotagedaden.
Het doel van de R.V.V. om een overkoepelende functie te krijgen binnen het actieve verzet kwam echter niet tot stand. Dit
kwam onder andere doordat het door de illegale C.P.N. uitgegeven verzetsblad “De Waarheid” zich steeds meer met de
R.V.V. ging identificeren waardoor de organisatie, overigens ten onrechte, een communistisch stempel kreeg. Ook de O.D.
en de R.V.V. konden niet met elkaar opschieten waardoor de chef-staf van de O.D. Jonkheer P.J. Six in december 1943 Jan
Thijssen aan de kant zette als hoofd radiodienst van de O.D. Ook bestond er veel rivaliteit tussen de R.V.V. en de Landelijke
Knokploegen (L.K.P.).
Vanaf april 1944 onderhield de R.V.V. een zendverbinding met het in Londen gevestigde Bureau Inlichtingen (B.I.) wat mede
tot stand was gekomen door Thijssen's vriend en medewerker A.W.M. Ausems die in Engeland een opleiding tot geheim agent had gekregen. In juli 1944 was er op kasteel Deurne een bijeenkomst van de landelijke leiders van de R.V.V. Bij deze
bijeenkomst stelde Thijssen voor om een Operatie Centrum op te richten die hij zelf zou leiden. Ook moesten de bestaande
R.V.V.-groepen op korte termijn omgesmeed worden tot kleine sabotagegroepen, die hoofdzakelijk moesten optreden tegen
het Duitse Leger.
De geallieerde opmars in West Europa gaat mede door het lokale verzet sneller dan gepland. Eind augustus werden ook de
L.K.P. en de R.V.V. voor het eerst met wapendroppings bevoorraad en gaf het geallieerde opperbevel het startsein voor
grootschalige sabotageacties van het Nederlandse spoorwegnet. Er was echter ook verdeeldheid tussen de R.V.V. van Jan
Thijssen en de L.K.P. van Frank van Bijnen, die op 25 augustus 1944 binnen de L.K.P. tot Landelijk Sabotage Commandant
was benoemd. Problemen konden niet uitblijven en op 12 september gaf de kersverse bevelhebber van de Binnenlandse
Strijdkrachten (B.S.) Prins Bernhard opdracht aan de L.K.P., de R.V.V. en de O.D. om voortaan overleg (het zogeheten Delta
overleg) te voeren om zo een eind te maken aan de contraproductieve rivaliteit tussen de verschillende organisaties.
Kolonel Henri Koot ging daarbij in op het verzoek het commando van de B.S. op zich te nemen. Daarbij bedong hij wel zijn
hoofdkwartier in Amsterdam te mogen vestigen. Echter Jan Thijssen en Frank van Bijnen waren toen dag en nacht
betrokken bij de ondergrondse operaties rond de slag om Arnhem die op dat moment gaande was. Zij waren daardoor niet
aanwezig bij het Delta-overleg in Amsterdam. De O.D. trok daardoor steeds meer macht naar zich toe. Iets wat Thijssen niet
duldde. Hij wilde o.a. de gedropte wapen zelf. Ook kwam hij in conflict met Frank van Bijnen en dreigde er een crisis te
ontstaan bij de B.S. De weken lang slepende ruzie komt tot een uitbarsting als op 1 november ‘Commandant Delta’ Koot
Jan Thijssen uit zijn functie zet. Enkele dagen daarna werd Thijssen op 8 november 1944 door de Duitsers gearresteerd op
de autoweg van Rotterdam naar Den Haag toen hij in een Rode Kruis auto meereed. Thijssen werd overgebracht naar de
gevangenis in Zwolle. Op 8 maart werd Jan Thijssen gefusilleerd. Hij was één van de 116 gevangenen (merendeel
verzetslieden) die uit diverse gevangenissen kwamen en werden gefusilleerd bij de Woeste Hoeve als represaille voor de
aanslag op SS-Obergruppenfuhrer und General der Waffen-SS und der Polizei, Hans Rauter. De gevangenen werden in vijf
groepen van twintig en één van zestien bij Woeste Hoeve op de plaats van de aanslag geëxecuteerd. De Duitse
Oberwachtmeister der Ordnungspolizei Helmut Seijffards die weigerde deel uit te maken van het vuurpeloton, werd ook ter
plekke geëxecuteerd. Van alle mensen die naar de executieplaats werden geleid, was Jan Thijssen de enige die trachtte te
ontsnappen, een opmerkelijk staaltje van opstandigheid en verzet tot het bittere einde. In zijn Zwolse cel schreef hij een
aantal leuzen op de muur "Ons slaat geen stormwind neder", “Het hart kent zijn eigen droefheid alleen” en “Spijt, smart en
schrik door dun en dik. De dood steeds in ’t zicht na vreselijk gericht. Gestreden onversaagd tot de vrijheidzonne daagt!”.
Bron:
Traces of War

We waren erg onder de indruk van wat wij zagen aan graven van veteranen. Niet alleen uit de Tweede Wereldoorlog maar ook gesneuvelden tijdens vredesmissies in onder andere Afghanistan, Zoals de zoon van legercommandant van Uhm.

Hoewel er al tal van doden waren (her)begraven op het ereveld in Loenen, opende prinses Wilhelmina pas op 18 oktober
1949 het ereveld officieel. Zelf legde ze een krans in de vorm van een margriet, onder het houten wandbord met daarop de
omgekomen Engelandvaarders. Dit wandbord, dat in de oorlog in het Londense tehuis van Engelandvaarders 'Oranje Haven'
hing, was door prinses Wilhelmina aan de Oorlogsgravenstichting geschonken.

Hoewel er al tal van doden waren (her)begraven op het ereveld in Loenen, opende prinses Wilhelmina pas op 18 oktober
1949 het ereveld officieel. Zelf legde ze een krans in de vorm van een margriet, onder het houten wandbord met daarop de
omgekomen Engelandvaarders. Dit wandbord, dat in de oorlog in het Londense tehuis van Engelandvaarders 'Oranje Haven'
hing, was door prinses Wilhelmina aan de Oorlogsgravenstichting geschonken.