Tijdens onze battlefield tour naar Engeland moest ik natuurlijk denken aan die tijd dat Engeland helemaal alleen stond tegenover Nazi-Duitsland in de zomer van 1940. Na de val van Frankrijk was heel het vaste land van Europa bezet en moest Engeland het alleen opnemen tegen Nazi-Duitsland. Vanaf juli 1940 volgde er een ongekende luchtoorlog, waarin Göring dacht Engeland wel op de knie n te kunnen krijgen door de Royal Airforce vleugellam te maken. Vervolgens zouden dan de omgebouwde rijnaken het kanaal wel kunnen oversteken en kon de invasie van Engeland beginnen. G ring zat er naast. De RAF hield ondanks de uitputtende luchtoorlog toch stand. Het was wel kantje boord, want nadat de vliegvelden zwaar waren gebombardeerd en veel vliegtuigen verloren gegaan waren en de piloten bovendien uitgeput raakten, leek de luftwaffe de overhand te krijgen. Toen maakte Hitler een grote vergissing. Hij gaf de opdracht dat het snelle jachtvliegtuig Messerschmitt 109 G de veel langzamere Heinkel HE 111 bommenwerper moest begeleiden, waardoor de jachtvliegers beperkt werden in hun mogelijkheden. Bovendien werden uit wraak voor een Brits bombardement op Berlijn, de bombardementen gericht op Londen. Hierwraak voor een Brits bombardement op Berlijn, de bombardementen gericht op Londen. Hierdoor kregen de Britten de tijd hun vliegvelden te repareren en de kapotte vliegtuigen te vervangen. De Spitfire en de Hurricane waren de befaamde jachtvliegtuigen van de Britten. Met name de
Spitfire gaf de doorslag aan de overwinning van de luchtoorlog. De Britten hadden bovendien een nieuw wapen uitgevonden om zich te verdedigen: radar. Aan de kust waren diverse radarstations gebouwd. Weliswaar werden er enkele gebombardeerd, maar toch bleef de radar operationeel. Vanuit een Operations Room werden de Duitse bommenwerpers al waargenomen en aangegeven op een Plotting Tabel nog voordat ze de kust hadden bereikt. Hierop werden bakens verschoven die de posities van de Duitse bommenwerpers aangaven. Men keek van bovenaf op deze tafel waarop de stand van zaken te zien was. Aan de hand hiervan werden beslissingen genomen, zoals welke squadrons waar de lucht in moesten om de verdediging ter hand te nemen. De Britse squadrons stegen vervolgens op van diverse vliegvelden in Engeland en vielen de Duitse eskaders aan. Vooral Londen werd zwaar getroffen, maar ook Coventry werd gebombardeerd. De Battle of Britain duurde tot mei 1941. Toen had Hitler inmiddels al zijn tten om zich tot elke prijs te verzetten tegen Hitler en zijn nazisme. De strijd ging door! Engeland had de luchtslag gewonnen en werd de springplank voor de invasie van Europa op 6 juni 1944. Er zouden echter nog bittere jaren volgen van oorlog. Oorlog in Noord-Afrika en na de aanval van Japan op Pearl Harbour raakte Engeland ook betrokken in een langdurige oorlog in haar kolonie Birma. Maar de grote Britse oorlogsleider Winston Churchill zorgde er voor dat Engeland onverzettelijk bleef. Hij vormde de bron van inspiratie van de Britten om zich tegen elke prijs te verzetten tegen Hitler en het nazidom. De strijd ging door!
Tijdens de Battle of Britain in de zomer en herfst van 1940 speelden vrouwen van de Women’s Auxiliary Air Force (WAAF) een onmisbare rol in de Britse luchtverdediging. In operatiekamers, zoals die van RAF Fighter Command, werkten zij aan grote plottafels waarop de posities van vijandelijke en geallieerde vliegtuigen werden bijgehouden. Op basis van radarwaarnemingen, meldingen van waarnemers op de grond en berichten van vliegbases verplaatsten zij gekleurde markeringen over kaarten van Zuid-Engeland. Zo kregen commandanten snel inzicht in naderende Duitse formaties en konden zij jachtvliegtuigen gericht inzetten. De WAAF-vrouwen namen niet deel aan luchtgevechten, maar hun nauwkeurigheid, snelheid en concentratie waren van groot belang voor het functioneren van het Britse verdedigingssysteem. Hun werk achter de schermen droeg daarmee rechtstreeks bij aan de succesvolle weerstand tegen de Duitse Luftwaffe.
De Supermarine Spitfire groeide tijdens de Battle of Britain in de zomer en herfst van 1940 uit tot een blijvend symbool van de Britse luchtverdediging. Dit snelle, wendbare jachtvliegtuig van de Royal Air Force (RAF) werd ingezet tegen de Luftwaffe, die met luchtaanvallen de Britse luchtmacht en infrastructuur wilde uitschakelen als voorbereiding op een mogelijke invasie. De Spitfire was herkenbaar aan zijn elegante, elliptische vleugels en werd vooral gebruikt om Duitse jachtvliegtuigen, zoals de Messerschmitt Bf 109, te onderscheppen. Hoewel de Hawker Hurricane in de slag meer vijandelijke toestellen neerhaalde en het grootste deel van de RAF-jachtmacht vormde, sprak de Spitfire sterk tot de verbeelding door zijn prestaties en uiterlijk. Dankzij het radarnetwerk en de inzet van piloten uit Groot-Brittannië, het Gemenebest en bezette Europese landen kon de RAF aanvallen tijdig beantwoorden. De Battle of Britain eindigde zonder Duitse luchtoverwicht, waardoor een invasie van Groot-Brittannië niet doorging. De Spitfire bleef daarna nog jarenlang in dienst en geldt nog altijd als een van de bekendste vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog.
.jpg){kind=link}